Gaza, landscape of destruction - 3rd prize stories - World Press Photo
In de categorie 'General News' krijgt de reeks Gaza, landscape of destruction de 3e prijs story's. Deze twaalf zwart-wit foto's van Meiko Herrmann uit Duitsland geven een ontluisterende kijk op het Stenen Bruidsbed in Gaza. Niet Troje, niet Dresden of Rotterdam, maar Gaza today. Een stalen deur met enkel de stenen omlijsting, fundering tot kniehoogte met de spiesen van het betonvlechtwerk rechtop, een lege armstoel in een verwrongen bunker, mannen in gebed in de verdwenen moskee, een kar, 19 stuks dood vee in een maanlandschap gerangschikt en een man op afstand, we kijken met hem mee naar dat wat eens was.
Deze panoramareeks van Herrmann, doet denken aan het neorealisme van de film ROMA, città aperta (1945) van Roberto Rossellini waarin het verwoeste deel van Rome met stukjes opgekocht restmateriaal van documentaires naadloos in het drama is ingeplakt. De werkelijkheid inpassen in fictie. Maar nu, anno 2010, wordt die film bijna als melodramatisch ervaren. Waarschijnlijk is dat het wrange gevolg van onze gewenning aan het fenomeen dat een documentaire cameravoering vaak als een manipulatief stijlmiddel wordt gebruikt met een bedriegelijke vorm van 'autheticiteit' als resultaat.
In dit tijdperk van het beeld, moet je als documentairefotograaf dus op je tellen passen. En met deze brede beschouwende panorama's van het vernietigde Gaza is Meike Herrmann allerminst uit op effectbejag. De twaalf foto's tekenen de kentering naar de groeiende belangstelling en waardering voor slow photography. En die omslag blijkt ook uit de 1e prijs van World Press Photo voor de foto van Pietro Masturzo uit Italie en de status van het fotoagentschap NOOR. Na alle hectiek van de snelle nieuwsvergaring met voortdurende honger naar het uitvergrote lijden van het individu, rest in het werk van Herrmann het verstilde nabeeld van het moment. Hier is de bevolking voor de komende tien jaar naar een andere tijd gebombardeerd. Waarom krijgen we dat verdomme zelden te zien? Deze dorstige en sobere landschappen laten zien dat de achterblijvende bevolking opnieuw vergeten wordt door de volgende tragische vernietiging van het fundamenten van het leven. Op naar Haiti voor de volgende verstilling van de tijd.


-->
